TeOFan

şimdi artık yabana atılmaz bir yorgunluk duygusunu benim için yepyeni olan başka bir duyguyla, bir şeyler yapmış olma duygusuyla birleştirebiliyordum. gerçekleştirdiğim düşünsel çalışmaların sonunda, oldum olası, hiçbir şey başaramamışım gibi bir duyguya kapılmışımdır.

Kişi, ürünün içerdiği düşünceyle (bu düşünce ne olursa olsun) artık canlı bir temas kuramıyorsa, bu ürün en iyimser bakışla kuru, en kötümser bakışla da berbat görünür.
Iris Murdoch’ın “Ağ”ında, hayatını rastlantıların ve rastlantısallığın etkisinden yalıtmaya çalışan Jake Donoghue’un sözleri bunlar, hayatını bir düzene sokmak isteyen, kendi tasarılarına dahil olmayan rast gele olaylardan kaçınmaya çalışan...
Paulo Coelho bir söyleşisinde anlattığına göre 1997 yılı boyunca haftada 30 dolara bulaşık yıkar; Polonya’da bir kafede, ta ki bir Fransız grup “Paulo Coelho’ya benziyor” diyene dek.
Gazeteci, “Ne öğrendiniz?” diye sorunca, “bulaşık yıkamayı” diye cevap verir. “Ayrıca bir şey öğrenmek istemiyordum ki, yalnızca farklı bir şey yapmak istiyordum. Kendime her zaman yaşama hakkı tanırım.”
Dağ gibi bulaşıkların yarattığı bir “hakikat” duygusuyla bir tabak, bir bardak daha temizleniyor; bir parça insan psikolojisi daha iyileşiyor. Sanılan değil, gözle görünür, sayılır, inanılır bir gerçek ve o denli inanılır ki tersine bir görüntüye yaşam alanını genişletiyor.
Ek olarak da tam bir “tamamlanmışlık” duygusu, elektrik süpürgesiyle en derindeki tozları almanın, hastanede tam bir “check-up” yapmanın, halı sahada farklı bir yenilginin yarattığı ve zihinsel hiçbir çabanın da veremediği...
Simyacı’nın bulduğu, yaratıcısının bulduğu, Jake Donoghue’nun bulduğu rastlantı ve hakikatin kesişme noktası...

Coelho’yu Polonya’ya, Simyacı’yı doğuya, Jake’ı tüm dünyaya savuran boş, yanlış inancın tersine sadece bir yol var; aramayarak...
Jake devam ediyor;
Hep merak ederim, acaba Kant kafasında Kopernik Devrimini geçekleştirdiği sırada, içinden arada bir “Ama bu bir HİÇ, tam bir HİÇ” demiş miydi? Demiş olmasını dilerim.”
Belki de Kant’ın hiç veremeyeceği, Paulo Coelho’nunsa tereddüt ederek vereceği cevap, gerçek cevap olmalı. “Ne öğrendiğiniz?” diye sorduklarında utanarak verilmemeli cevap.
“Bulaşık yıkamayı”.